Devrimler zengin içeriğe sahiptir. Bu yüzden her defasında belli yönleriyle yeniden ele alınır. Her devrim kendi somut koşullarının ürünüdür. Fakat yine de devrimleri gerçekleşirken bazı ortak özellikler gösterirler. Devrimlerin nasıl gerçekleştiği, devrime yönelen her ülke proletaryası tarafından mutlaka irdelenmeli ve kendi mücadelesinde değerlendireceği sonuçlar çıkarmalıdır. Proletarya, dünya devrim deneyimlerinin, dünya proletaryasının sınıf mücadelesinin bilgisine sahip olarak, burjuvaziye karşı savaşımda avantajlı konumda olur.

Proletarya devrimlerinin bir özelliği doğrudan eylemlerle gerçekleşmesidir. İktidarı ele geçirmek, doğrudan eylemi ve doğrudan hazırlıkları gerektirir. Burjuvazinin egemenliği, proletaryanın ve emekçi kitlelerin doğrudan eylemi olmadan yıkılamaz. Bunun için tarihin en büyük altüst edici eylemleri, doğrudan eylemler zorunludur. İktidar için yapılan doğrudan devrimci eylemler emekçi kitlelerin kararlılığını, militanlığını ve sınıf savaşını karara bağlayana değin savaşımı sürdüreceğini gösterir. Bu, devrimlerin deneyimlerinden çıkarılacak çok önemli bir sonuçtur.

İktidarı alma belirlemesi yapmak, iktidarı garantilemez. Zafere ulaşmak için bu, ilk yapılması gerekendir, ama sadece önemli bir adımdır. Hedefin yalnızca bir hedef olarak kalmaması, onun gerçekliğe dönüşmesi için oraya nasıl varılacağı, yani devrimin nasıl gerçekleştirileceğinin de belirlenmesi temel bir koşuldur. Bu koşul yerine getirilmeden, burjuva düzeni havaya uçuracak sosyal pratik olmadan, ne emekçi kitleler hedefine ulaşabilir, ne hedef kitlelere yakınlaşabilir. Devrim için, devrimde zafer için kitlelerin, kapitalist düzene ait her şeyi önüne katan, yeri göğü birbirine katan devrimci eylemleri gerekir.

Ekonomik ve politik gelişmenin eşitsizliği nedeniyle kitlelerin bilinç ve örgütlenme düzeyleri birbirinden farklıdır. Bu farklılık kendini eylemlerde gösterir. Kitleler çeşitli alanlara birbirinden farklı eylemler ortaya koyabiliyor. Kitle eylemlerindeki çeşitlilik ve farklılık devrimin derinliğini ve genişliğini gösteriyor. Tüm kitle eylemleri aynı temelden kaynaklanıyor: kapitalist sistem. Öncelikle kitle eylemlerinin bu ortak temelinin doğru kavranması gerekiyor. Kitlelerin çok zenginlik gösteren eylemleri, tüm ezilen ve sömürülen kitlelerin eylemleri, ortak ve aynı düşman olan sermayenin egemenliğine yöneliktir. Açıktır ki, çeşitlilik gösteren kitle eylemlerinin başarıya ulaşması için, bütünlüklü ve aynı mücadele sürecinde, aynı sınıf mücadelesinde birleştirilmesi zorunludur. Eylemler, iktidarı ele geçirmek için yapılan doğrudan hazırlığın birer parçası haline getirilmeli.

Türkiye ve Kürdistan'da devrim sorunu salt teorik bir sorun değil, kitlelerin pratik sorunu durumuna gelmiştir. Bu koşullarda devrim sorununa hala teorik düzeyde yaklaşmak, sınıf mücadelesinin bugünkü düzeyine denk değildir. “Bu topraklarda devrim sorunu artık pratik-politika sorunudur” derken, sınıf mücadelesinin bu ileri düzeyini anlatmış oluyoruz. İktidar sorununa hala teorik yaklaşanlar, devrim sorununu pratik bir sorun, somut hazırlıklar sorunu olarak görmeyip, ona yalnızca bir propaganda sorunu düzleminde bakanlar, kitlelerin, olayların ve proleter sınıfı mücadelesinin gerisinde kalanlardır. Halk kitlelerine devrimci öncülüğün pratikteki ilk koşulu, kitlelerin mücadelesinin geldiği yeri doğru kavramak ve buna uygun bir çalışma biçimi ortaya koymaktır.

Emekçilerin büyük kitleler halinde mücadeleye atıldığı, devrimci eylem dalgasının büyük bir yükseliş içine girdiği dönemler vardır. Kitlelerin, önlerine çıkan tüm engelleri yıkıp, kesin bir kararlılıkla ileriye atıldıkları dönemlerdir bu dönemler. Tam da bu büyük eylem dalgasına dayanarak geride kalanları da ileriye, devrimci mücadeleye çekmek, tüm kitle eylemlerini geriye dönülmez bir şekilde iktidar mücadelesi doğrultusuna yöneltmek yerine, tam tersine sosyal reformist ve oportünist hareketler, kitlelerin devrimci eylemlerinin karşısında dalgakıran rolünü oynuyorlar. Tüm çabaları, emekçilerin mücadelesini iktidar hedefinden uzaklaştırmaktır. Çeşitli dönemler halk kitlelerinin devrimci eylem dalgası bu şekilde kırılmıştır. Kitlelerin eylemlerle açığa çıkan devrimci enerjisini devrime dönüştürmek yerine, bu enerji düzenin labirentlerinde günlük mücadelenin dehlizlerinde dolaştırılarak etkisizleştirilmeye çalışılmıştır. Kitleler iktidarı devrim yoluyla ele geçirme hedefinden uzaklaştırılarak, sistem içi istemlerle oyalanmış, dolandırılmış, aldatılmıştır. Kitlelerin ateşli mücadelesi söndürülmeye çalışılmıştır. Eğer kitleler hala militanlık gösterebiliyor ve devrimci pratik sergileyebiliyorlarsa, bu, uzlaşmacılara rağmen olmuştur. Bu, devrimci Marksistlerin mücadelesiyle olmuştur.

Devrim dalgası her tarafa yayılırken devrimci mücadele dalgasını daha ileri götürecek bir önderlik yeteneği göstermek gerekiyor. Bir devrim, eğer halk kitleleri her şeyi, ölümü, sınırsız özveriyi göze almışsa gerçekleşir. Bir halk ya da halklar devrimci niteliklere sahipse, tüm bu özellikleri üzerinde taşıyor demektir. On yıllarca sürdürdükleri mücadelelerle bu topraklarda yaşayan halklar devrimci olduklarını ortaya koymuşlardır. Burada temel sorun, en geniş kitlelere pratik olarak öncülük etmektir. Bunun ilk koşulu da emekçi kitleleri dönüştürmek için, onlara devrimci politikalarla gitmek ve sıkı bir bağ içinde olmaktır. Kendini günlük işlerin dar sınırlarına hapseden bir hareket, en geniş eylemci kitleleri kucaklayamaz ve onları devrimci hedefler doğrultusunda harekete geçiremez.

Devrimci durum koşullarında devrim güçlü bir olasılık haline gelir. Devrimci proletarya devrim için pratik hazırlıklarını eğer ciddi olarak yerine getiriyorsa, devrim de o ölçüde gerçekliğe dönüşür. Bizde olduğu gibi halk kitleleri her tarafta devlet güçleriyle çatışıyorsa, bu hazırlıklar o denli önem kazanır ve öne çıkar. Kitlelerin devrimci eylemi yıllardır iç savaş biçiminde sürüyor. Proleter iç savaş demek, tekelci sermayenin ekonomik ve politik gücünü ortadan kaldırmak, sanayiye, bankalara, ulaşım ve iletişim araçlarına, büyük topraklara elkoymak, üretim ve dolaşım araçlarını işçi denetimine sokmak demektir. İç savaş, bu devrimci hedefler için doğrudan eylem demektir. İç savaş, kendi doğası gereği her türden oyalanma taktiğini boşa çıkarır, kendi yasalarına ayak uyduramayanları dışlar. İç savaş, sınıf savaşımını sonuna dek götürmeye ve bunun hazırlıklarını en iyi biçimde yapmaya zorlar.

Proletaryayla burjuvazi arasındaki uzlaşmaz çelişki ve karşıtlık en sonunda devrimci bir kriz noktasına varır ve varmak zorundadır. Bu noktada krizden iki çıkış yolu öne çıkar: burjuva çıkış yolu ve proleter çıkış yolu. Burjuva çıkış yolu, aslında çıkışsızlıktır; çözüm değil, çözümsüzlüktür. Krizde burjuvazinin başvurduğu yol, emekçi kitleler üzerinde daha fazla terör uygulanması, devrimci hareketin bastırılması ve ezilmesi için gerici saldırıların ve katliamların yaygınlaştırılması; böylece sömürünün devam ettirilmesi ve egemenliğinin yeniden sağlanmasıdır. Ne var ki, şiddet, daha da şiddet, en fazla şiddet, yıkılmakta olan burjuva düzeni daha fazla ayakta tutamaz. Bu köhnemiş düzen ayakta kaldıkça, emekçiler onu daha büyük bir güçle yıkarlar. Doğmuş olan krizden proleter çıkış yolu ise bir devrime başvurmaktır. Proletaryanın toplumsal devrimi çelişkilerin çözümüdür. Ancak proletaryanın kuracağı toplumsal düzende, komünizmde, toplumsal evrim bir krize varmaz.

Türkiye ve Kürdistan'da üst üste binen çelişkiler, sınıf savaşımı ve tarihin gelişimi bir devrimi tarihsel olarak gündeme getirmiştir. Bu devrimin başarıya ulaşması için kitlelerin doğrudan eylemi ve doğrudan hazırlıkları bir zorunluluk olmuştur.