Devrimci Proletarya Her Ulusal Hareketi Desteklemez


Devrimci proletarya her ulusal hareketi desteklemekle yükümlü değildir. Tarihsel açıdan ileri bir istemle hareket etmeyen, gerici, hatta emperyalist güç odaklarından birinin oyuncağı haline gelmiş –dolayısıyla ulusal kurtuluş mücadelesi kapsamında da değerlendirilemeyecek olan– ulusal hareketlere destek vermek proletaryanın çıkarlarıyla bağdaşmaz.
Herhangi bir tarihsel kesitte gericiliğe hizmet eden ve dolayısıyla desteklenmeyen bir ulusal hareketin, farklı tarihsel koşullarda, proletaryanın destekleyeceği bir ulusal hareket kimliğiyle tarih sahnesine yeniden çıkması (ya da tersi) pekâlâ mümkündür.[4]Bu temelde, değişen somut koşullar karşısında komünistlerin siyasal tutumunun değişebilmesi, Marksizmin belirli bir sorundaki tutarsızlığının değil, tersine tutarlılığının bir göstergesidir. Ancak komünistlerin bu alanda ortaya koyacakları yaklaşımların ulusal önyargılardan, ezen ulus şovenizminden, teorik kopyacılıktan, hatta dar grup çıkarcılığından yakasını kurtarmış ve yalnızca, ulusal hareketlerin somut durumlarının somut tahliline dayanan yaklaşımlar olması gerekir. Komünistler, ulusal harekette veya onun içinde cereyan ettiği ortamda meydana gelebilecek değişmelere bağlı olarak yaklaşımlarını gözden geçirme esnekliğine sahip olmalıdırlar.
Devrimci proletarya, zor yoluyla gerçekleştirilmeyen fakat tarihin belirli bir kesitinde, somut koşulların mümkün kıldığı bir uluslar kaynaşmasını olumlu karşılar. Oysa aynı tarihsel oluşumun, ilerleyen süreçte burjuvazinin kendi içindeki çıkar çatışmaları nedeniyle ayrılıkçı burjuva hareketleri doğurması mümkündür (örneğin vaktiyle ulusal birliklerini oluşturmuş İtalya, Belçika gibi. Avrupa ülkelerinde günümüzde görülen burjuva ayrılıkçı hareketlenmeler). Fakat proletaryanın, tarihsel açıdan olup bitmiş, gerçekleşmiş bir uluslar birliğini tekrar eski bileşenlerine ayırmak gibi bir sorunu ya da bundan çıkarı olamaz.
Devrimci proletarya ulusal sorunda vereceği desteği, asla şu ya da bu milliyetçiliği güçlü kılma noktasına vardırmaz. Oysa burjuvazinin misyonunu üstlenmiş küçük-burjuva milliyetçi önderlikler (kendilerini sosyalist renklere boyasalar da) bu tutumun tam tersini sergilerler.
Sınıfsal çıkarları, bütün ülkelerin işçilerinin birliğini gerektiren ve tarihsel misyonu, ulusların gönüllü birliğini ve kaynaşmasını sağlayarak ulusal ayrılıklara son vermek olan proletarya açısından ulusal soruna verilen destek, “olumsuz” bir görevin yerine getirilmesi anlamını taşır. Proletarya için “olumlu” görev, ulusal ayrılıkların derinleşmesi ve yaygınlaşması değil, olabildiğince büyük ulusal birimleri kucaklayarak ilerleyen bir dünya devrimiyle ulus-devletlerin yıkılması ve ulusların gönüllü birliğine giden yolun döşenmesidir.

__________________
"

http://img404.imageshack.us/img404/3959/logomuzem6.jpg

kahrolsun milliyetcilik ulusalcılık... yasasın enternasyonel proleterya....

halen sıloganlarla konuşan bir zihniyet mevcut malesf türkiye solunda. yok marks böyle demiş yok lenin böyle söylemiş stalin şunu yapmış.eeee.peki çözüm nerede.yada siz veya biz neredeyiz .o meçhul.bulan olursa haber versin.

yersiz ithamlarda bulunmak yerine sizin önerinizi almak isteriz, evet buyrun, sizin öneriniz nedir?


havin

Aslında güzel bir konu açılmış devam etmelide tartışma.

(halen sıloganlarla konuşan bir zihniyet mevcut malesf türkiye solunda. yok marks böyle demiş yok lenin böyle söylemiş stalin şunu yapmış.eeee.peki çözüm nerede.yada siz veya biz neredeyiz .o meçhul.bulan olursa haber versin)


demekle ne kastedilmiş anlamadım yani marksizm den farklı tutarlı bir yolmu var .marksizm ve leninizm in slogancılıkla ne alakası var .açarsan sevinirim

türkiye solunda şablonculuktan nasibini ukkth de almıştır leninin ulusal kurtuluş mücadelesi veren halklara sosyalizmi cekici kılmak için yaptığı politik bir açılım bugün bir çok örgüt tarafından teorik bir ilke haline gelmiş durumdadır leninin planı tutmuş bir çok ulusal kurtuluş mucadelesi sol içerikli olmuştr ancak reel sosyalizmin çöküşünden sonra ulusal kurtuluş mücadeleleri doğası gereği dışa bağımlı mücadeleler olduğu için emperyalizmin etkisine son derece açık hale gelmiştr bu nedenledirki ukkth yi gözü kapalı savunmak hem marksizme aykırıdır hemde hayati bir hatadır siyasi bir açılımı teorik bir ilkeye dönüştürmek şu anda yapılan tamda budur. bence mihemmedo_6 nın anlatmak istediği bu olsa gerek bence günümüzde marksizmin köklerine inerek bugünle bağı kurabilenler ilerici DEVRİMCİLİĞİN HASI nı marksta arayanlarsa gericidir.

UKKTH bu kadar basit bir şey değil. Komünistlerin UKKTH'yi kayıtsız şartsız savunmasının ilkesel bir temeli vardır bu da Marx tarafından ortaya konmuştur: Başka bir ulusu ezen bir ulus asla özgür olamaz. İlkesel temel budur ve UKKTH de ulusal baskının olduğu bütün ülkelerde komünist programın bir unsuru olarak bu ilkesel temelden doğar.

“Burjuvaziye, belli koşullar altında, işçileri aldatmak için araç olarak hizmet etmeyen ve etmeyecek hiçbir demokratik talep yoktur… Pratikte proletarya ancak, cumhuriyet de dahil bütün demokratik talepler için mücadeleyi, burjuvaziyi yıkma devrimci mücadelesine tabi kıldığında bağımsızlığını koruyabilir. Öte yandan, “sosyalist devrim adına” ulusal sorunu yadsıyan Proudhoncuların tersine Marx, esas olarak ileri ülkelerdeki proletaryanın sınıf mücadelesinin çıkarını göz önüne alarak, enternasyonalizmin ve sosyalizmin şu temel ilkesini önemle vurgulamıştı: Başka halkları ezen bir halk asla özgür olamaz.” (Lenin, Ulusal Sorunda Marksizm ve Proudhonculuk, Seçme Eserler Cilt 5, s. 311)

Bu yüzden;

“Boşanma serbestliğini savunan bir kimseyi, aile bağlarını yıkmak istemekle suçlamak ne kadar ahmakça ve ne kadar ikiyüzlüce bir davranışsa, ulusların kendi kaderlerini tayin etme özgürlüğünü savunanları da, yani ayrılma özgürlüğünü savunanları da, ayrılmayı isteklendirmeyle suçlamak, o ölçüde ahmakça ve ikiyüzlü bir davranıştır. Tıpkı burjuva toplumda, burjuva evlenme kurumunun üzerine kurulu bulunduğu ayrıcalıkların ve ahlâksızlıkların savunucuları boşanma özgürlüğüne karşı çıktıkları gibi, aynı şekilde, kapitalist devlette, ulusların kendi kaderini tayin etme hakkını, yani ulusların ayrılma hakkını reddetmek, egemen ulusun ayrıcalıklarını ve demokratik yöntemlere karşı polis yönetim yöntemlerini savunmaya eşittir.” (Lenin, Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı, 84-85)

__________________
Marx-Engels-Lenin-Stalin'in dostları grubu

Demek ki Lenin Marx'ın ilkelerini sıkı sıkıya savunarak Marksizmi dogmatikleştiriyordu. Marksizm bir yol kılavuzudur ve bu kılavuz olma niteliği de onun ilkelerinin sağlamlığından kaynaklanır. Marksizmin ilkelerini keyfi olarak bir yana atamazsınız, atarsanız size revizyonist denir.

__________________
Marx-Engels-Lenin-Stalin'in dostları grubu

Aksine Lenin marksizmi geliştirmiştir, Dogma olarak algılamamıştır. Tıpkı Ekim Devriminin özgünlüğünü marksizmin kılavuzluğunda formüle ettiği gibi.