Anarşistleri,homojen bir yapı olarak görmemek gerekir.Özellikle de,Anarko-Komünistleri ayrı değerlendirmek gerekir.
Ekim öncesi ve sonrası,Lenin'e en büyük destek,Anarşistlerden gelmiştir.
Gerek Marksizm,gerekse Anarşizm,sonuçta devletsiz ve sınıfsız bir toplum olan Komünizmi amaçlasada,biribirinden farklı politik akımlardır.
Marksistler Devleti, Sınıfsız ve Devletsiz bir topluma ulaşmak için gerekli geçiş döneminin Devleti olarak kullanırlar.Burjuvaziyi devridikten ve erki aldıktan sonra burjuvazi hala toplumda politik olarak varlığını sürdürür.Toplumda hala,çelişkileri biribiri ile uzlaşmayan karşıt sınıflar vardır.İşte bu dönemde,proleterya burjuvaziyi baskı altında tutmak,onun yeniden erki ele geçirmesini önlemek için bir baskı aracına gereksinme duyar.Bu baskı aracının adı Devlettir.Yani Proleterya Diktatörlüğü.
Marksistler için,DEVLET hiç bir zaman amaç değildir.
Marksistler,tüm Devletleri ortadan kaldırmak için DEVLETİ,zorunlu ve geçici olarak kullanırlar.
Proleterya Diktatörlüğü,aslında doğduğu anda sönmeye başlayan,çoğunluğun azınlığa karşı egemenliğini sağlayan bir yarı devlettir.Proleterya,sınıf karşıtı olan Burjuvaziyi yok edip,kendi de sınıf olarak yok olana değin Proleterya Diktatörlüğüne gerek duyar.Marksistlerin,geçiş dönemine duydukları gerekliliğin bir nedeni de,Sosyalist toplumun nesnel zeminini oluşturmaktır.
Yani Sosyalizmin üzerinde yükseleceği,üretici güçlerin gelişmişlik düzeyini ,Sosyalizme uygun hale getirmek.
Bu gereklidir çünkü,Emperyalizm çağında,artık burjuvazi üretici güçlerinin özgürce gelişiminin önünde engeldir.
Kar temelli,kendi karını her tür insani değerin üzerinde tutan,üretici güçlerin gelişimini bu kar kıskacı içersinde engelleyen bu sınıftan,Sosyalist Toplumun üzerinde yükselebilecek gelişkinlikte üretici güçleri yaratmasını beklemek yanlış olur.
Bu görev de artık proleteryanındır.
Proleterya bu görevini yerine getirmek için,geçiş dönemini zorunlu görür.
Oysa Anarşistler,bu geçiş dönemini ve Marksistlerin geçici olarak kullandıkları bu devleti yadsırlar.Bu yadsımalarında temel tezleri ise Devletin eşitsizlik ve hiyerarşi üretmesi nedeniyle bir süre sonra yeni egemenler yaratacağı savıdır.
Aslında Anarşistlerin bu savı Reel Sosyalizm sürecinde devleti, sınıfın organları olan Sovyetlerin yerine,partinin yönetmesi nedeniyle PD nin sınıf diktatörlüğü yerine parti diktatörlüğüne dönüşmesiyle ortaya çıkan bürokratik diktatörlük sonucu nesnel bir "haklılık" kazanır.
Halbuki Marks,Marksistlerle Blanquist ler arasındaki farkı tanımlarken bu konuya değinir ve PD nin ,bir öncünün,bir zümrenin,bir partinin değil,sınıfın diktatörlüğü olması gerektiğini vurgular.Anarşistler,Devlet konusunda olduğu gibi,üretci güçlerin gelişmesi konusunda da farklı düşündüklerinden,geçiş dönemine ve bu dönemin devletine gerek duymazlar.
Marksistler le,Anarşistler arasında ki bir diğer fark,üretici güçlerin gelişimi ve üretimin merkezi ve parçalı olması ile ilgilidir.Marksistler için geleceğin toplumu salt insan sömürüsünün ortadan kaldırılması değildir.Marksistler aynı zamanda,üretici güçleri ve toplumsal emeğin üretkenliğini en üst düzeye çıkararak,insanın onu çevreleyen doğadan olabildiğince bağımsızlaşmasına ve toplumsal olarak gerekli emek için harcanan zamanı en aza indirgemeye çalışırlar.Bu anlayış,insanın özgürleşmesinin temelini oluşturur.
Yukarda saydıklarımızın nesnel zeminini ise büyük birimler olarak örgütlenmiş merkezi üretimler ve sonuçta dünya ekonomisinin bir bütün olarak örgütlenmesi oluşturur.
Anarşistler ise,bu tür üretim örgütlenmelerine karşıdırlar.Bu karşıtlıkları tıpkı Devlete karşı takındıkları tavır gibi,üretimin de merkezileşmesine karşı duydukları tepkidir.Onlar büyük üretim birimlerinin dışında,aralarında ki antlaşmalarla biribirine bağlı küçük ve parçalı üretim birimlerini savunurlar.Yani kapitalizmden bile daha geri, komünal küçük üretim birimleri.Oysa geleceğin toplumu yoktan var edilmeyecektir.Geleceğin toplumu var olan toplumun içinden çıkacak ve o toplumun en üst seviyede gelişmişlik derecesine sahip üretici güçlerinin üzerinde şekillenecektir.
veda